havanas
» » Jerboa - Music For My Instruments

Jerboa - Music For My Instruments Album

Jerboa - Music For My Instruments Album
Title:
Music For My Instruments
Performer:
Jerboa
Style:
Breakbeat, Trip Hop, Downtempo, Contemporary Jazz, Hip Hop
Released:
06 Jul 2005
Catalog:
JERB 004-CD
Country:
Belgium
MP3 album size:
2139 mb
FLAC album size:
2302 mb
Label:
Jerb Records

Tracklist


1Flying Moods
Co-producer – AME
2:22
2Ten O'clock
Maracas – Jesse Roosen
3:44
3Brainstrain
Co-producer – D.V.L.
1:25
4Tank Tank
Timbales – Jesse Roosen
5:07
5The Scramble4:39
6Blue Avenue
Claves, Guiro – Jesse Roosen
5:15
7Resume -LeFtO Edit-Scratches By
Arranged By – LeftoArranged By [Re-] – Jerboa
5:34
8Signs -Extended Version-
Bass – Thomas SainderichinCowbell, Maracas – Jesse RoosenTurntables, Recorded By [Turntables] – Diezel DanVocals – Omni
3:20
9Drink-N-Drive Part 23:53
10Rip Chase
Co-producer – Grazzhoppa
0:27
11Face Deux
Co-producer – Grazzhoppa
0:44
12Au Cinema
Guitar – Christophe DejonghTurntables – Diezel Dan
6:10
13History
Agogô, Claves – Jesse RoosenVocals – Justina M. Grado
4:01
14Preface
Co-producer – D.V.L.
1:07
15Drink-N-Drive Part 15:04
16White Windows
Vocals – Bassman
4:04
17Steady Hand
Double Bass [Upright Bass] – Thomas Sainderichin
5:46


Versions


CategoryArtistTitle (Format)LabelCategoryCountryYear
JERB 004LPJerboa Music For My Instruments ‎(2xLP, Album)Jerb RecordsJERB 004LPBelgium2005


Credits


  • BassBert Weijters (tracks: 2 to 4, 6, 8, 11, 14 to 16)
  • BongosJesse Roosen (tracks: 3, 7, 8, 10, 15)
  • CongasJesse Roosen (tracks: 6, 7, 11, 12)
  • DrumsNico Manssens (tracks: 7, 10, 12)
  • Electric Piano [Rhodes]Bram Weijters (tracks: 2, 6 to 8, 11, 12, 14)
  • GuitarKas Longman (tracks: 3, 8, 11, 12)
  • Guitar [Spanish]Bert Weijters (tracks: 4, 7, 15)
  • Mastered ByKrewcial
  • Recorded ByJerboa (tracks: 1 to 16)
  • SaxophoneBruno Grollet (tracks: 6, 7, 10 to 12)
  • Written-By, Arranged By, Producer, Mixed By, Executive-ProducerJerboa


Notes


Executive producer: for Jerb Records.
All tracks produced, recorded, arranged and mixed at Gillingan's Island except "Preface" and "Brainstrain" produced, recorded, arranged and mixed at the Hidden-Base, "Rip Chase" and "Face Deux" produced, recorded, arranged and mixed at Cheebahawkesplant Part 2, "Signs -Extended Version-" vocals and scratches recorded at The Gas Station, "Resume -LeFtO Edit-" recorded, arranged and scratched up at The Small Place and produced, re-arranged and mixed at Gilligan's Island.
All track mastered at Loboratoire Garnier.

℗ © 2005 Jerb Records
Made in Belgium

Packaging: Transparent tray jewel case with a 4-pages booklet.


Barcodes


  • Barcode (String): 5425017380009
  • Barcode (Printed): 5 42501 738000 9
  • Matrix / Runout: B323626Z BIE NY 050420 @ 1
  • Rights Society: SABAM


Companies


  • Phonographic Copyright (p) – Jerb Records
  • Copyright (c) – Jerb Records
  • Recorded At – Gilligan's Island
  • Produced At – Gilligan's Island
  • Mixed At – Gilligan's Island
  • Recorded At – Hidden-Base
  • Produced At – Hidden-Base
  • Mixed At – Hidden-Base
  • Recorded At – Cheebahawkesplant Part 2
  • Produced At – Cheebahawkesplant Part 2
  • Mixed At – Cheebahawkesplant Part 2
  • Recorded At – The Gas Station
  • Recorded At – The Small Place
  • Mastered At – Laboratoire Garnier


Album


Music for My Instruments. Your Rating. Overview . Listen free to Jerboa Music For My Instruments Preface, The Scramble and more. 17 tracks 62:42. Music for my Instruments starts of with a small intro, called Preface, dominated by a sweet breakbeat and vocal samples from some French dude who tells us about music. These vocal samples return throughout the album in the interludes, giving the album some sort of a concept: a lesson in music, but we must not take this too seriously, most of those vocal samples are meant to give the album some sort of a loose, witty feel. Music for my Instruments is the first full-length outing by Jerboa, and it doesn't disappoint. It's a highly original album in the genre and yet is not too strange to not appeal to slightly more commercial minded listeners. Альбом 1993 Песен: 15. Jerboa - Gregg Smith Singers, Gregg Smith. Лента с персональными рекомендациями и музыкальными новинками, радио, подборки на любой вкус, удобное управление своей коллекцией. McCord's Menagerie: II. Top Tracks, View All. White Windows. Number 1. JERBOA Au Cinema -condensed version- Taken from Jerboa's full lenght album -Music for My Instruments-, released June 2005 on Jerb Records. More : Jerboa Title: Music For My Instruments Released: 2005 Country: Belgium Style: Breakbeat, Trip Hop, Downtempo, Contemporary Jazz, Hip Hop Category: Electronic, RAP, Jazz Album rating: 4. 6 Votes: 921 Size MP3: 1914 mb Size FLAC: 1585 mb Size WMA: 1785 mb Other formats: APE DTS AHX MOD MP1 WMA MP2. The music this man creates on his first full length album Music For My Instruments shows a definitive similarity to the music of such artists as DJ Shadow and RJD2, seeing as most of it is instrumental. What makes Jerboa worth checking out however, is the fact that he doesn't rip off the style of named artists. HomeAll ItemsMusicVinyl, CD & TapeElectronic & DanceBreaks Breakbeat. Music for my instruments. Jerb Item No: 46392. CD 2005, EU Original New


Video


Reviews:
  • AfinaS
Soundslike
Eenheid in verscheidenheid.

Waren we nog maar net tot de conclusie gekomen dat de sample hiphop over zijn hoogtepunt en op zijn eind was, en dat niets of niemand DJ Shadow van 10 jaar geleden naar de kroon kon steken. Komt warempel een of andere Belgische (!) snaak met de naam Jerboa dit prompt even weerleggen met zijn debuut 'Music for my instruments'.

Turntablist Jerboa komt met de flair van de ware kampioen alles en iedereen - incl. het groot voorbeeld - tot een rol in de schaduw veroordelen. Wat een rijkdom aan ideeën, wat een combineerkunst, wat een eenheid in verscheidenheid. Wat de singles die aan het album voorafgingen reeds deden vermoeden, wordt meer dan bevestigd: hier is grote klasse aan het werk. De recyclage capaciteiten van DJ Shadow worden gekoppeld aan het rustgevende jazz ambient compositietalent van Cinematic Orchestra, maar ook aan de nerveuze knutselpartijen van Amon Tobin.

Ik was al bijzonder gecharmeerd door de gedurfd gesamplede bagpipes bij aanvang, en mijn bewondering werd daarna alleen nog maar sterker met absolute hoogtepunten 'Au Cinema' en het rockende 'White windows'. Ook nog even de apotheose vermelden met afsluiters 'Drink-N-Drive' part 1 en 2, nog twee absolute uitblinkers.

Vanuit het niets is Jerboa opgedoken als component en hoogtepunt van het levensgrote zelfvertrouwen van de Belgische muziek vandaag. Hij laat de hele wereld een poepje ruiken. Snel aanschaffen - ontzeg uzelf dit niet.
(Mathias Vermeulen)

________________________________________

State Magazine
Dit album tilt hiphop uit België naar een nieuw niveau.

Instrumentale hiphop bespreken komt bijna onvermijdelijk neer op albums vergelijken met de grote drie: DJ Shadow, Rjd2 en de hele Ninja Tune-stal. Meestal is dat uit luiheid van de recensent - iedereen kent de referenties, nietwaar? - maar niemand onthoudt ook de namen van de verzamelde bende copycats, die nog niet in de buurt kunnen komen van de meesters en blij zijn in een adem met hun helden vernoemd te worden.

Welnu, Jerboa maakt instrumentale hiphop. Referenties? DJ Shadow, Rjd2, DJ Krush, Bonobo et les autres. Groot verschil met eerdere copycats: Jerboa hoort binnenkort in dat rijtje thuis. The Scramble had op The Private Press van DJ Shadow kunnen staan; je hoort het in de bijna ongemerkte tempoversnelling van de drums en de ijle gitaar. Hetzelfde geldt voor het eerder op vinyl verschenen Au Cinema: een song die staat als een huis met zijn zeer korte gitaar-riff, hypnotiserende kerkorgel, subtiele scratches en de bongo's van duivel-doet-al Jesse Roosen. Weergaloos. De percussieregen van White Widows was al een bescheiden radiohitje op Studio Brussel en ook de jazzy arrangementen van Steady Hand bekoren.

Halverwege heeft Music For My Instruments even een dipje. Maar met het afsluitende trio Flying Moods en vooral Drink-n-drive Part 1 & 2 sluit de Antwerpenaar geweldig af. Dat laatste nummer bewijst dat Jerboa een hele grote kan worden. Deel één is het equivalent van het nemen van een achtbaan zonder gordel. Deel twee is gewoon de beste instrumentale hiphopsong die ooit in België gemaakt is. Dit album tilt hiphop uit België naar een nieuw niveau.

________________________________________

Gonzo (circus) #71 oktober-november 2005
En avant la musique!

Het lijkt wel het motto van Jerboa (aka Frederik Dejongh) op deze 'Music for My Instruments'. Na zijn eerste ep 'Au Cinema' uit 2003 laat deze jonge Belgische turntable wizard nu zijn eerste full-album op de wereld los: een collage van beats en samples die verwijst naar het beste werk van DJ Shadow en The Herbaliser.

Funky, strakke soundscapes met een hip hop feel met andere woorden. Niet voor niets dus dat gerespecteerde turntablists als Grazzhoppa of DJ Lefto meewerkten aan deze plaat. In 'White Windows' is een hoofdrol weggelegd voor de laidback stem van Bassman. We horen verder de nacht invallen op 'Ten O'Clock', een donkere, jazzy track. En de reis gaat verder. Van de subtiele soundscapes op 'Steady Hand' en 'Blue Avenue' naar de up-tempo soul op 'Flying Moods'.

Ritme en melodie, het zijn de belangrijkste elementen op dit behoorlijk sterke debuut vol jazz, dub, soundscapes en inventieve hip hop. Er blijft muzikaal nog veel te ontdekken, als we de juiste gids maar volgen.

________________________________________

Flanders Music
Onwaarschijnlijk debuut.

Vlaanderen begint stilaan een mini-biotoopje te worden waar werkelijk elke muziekliefhebber aan zijn trekken kan komen. Eén van de laatste gaten die nog te vinden waren, wordt deze maand ingevuld door de schitterende eerste langspeler van Jerboa, Music for my instruments. Het heeft geen zin erom heen te draaien: deze twintiger is schatplichtig aan één enkele grootmeester: DJ Shadow. Net als op diens baanbrekende plaat Endtroducing knutselt Jerboa aan een opwindende mix met flarden hip-hop, funk, dance en electronica. Onverwachte tempowisselingen, complexe drumritmes, klassieke vinylscratches en een naadloze aaneensluiting van samples en live-instrumenten zorgen voor een cosmopolitische, opwindende trip die een grootsheid verraad waar we even niet goed van zijn.
Onwaarschijnlijk debuut.

________________________________________

The Ticket
Dit is een schijf van hoog niveau.

Eerste, in eigen beheer uitgebrachte album van deze 24-jarige Oost-Vlaming en meteen een schot in de roos. De vooruitgestuurde single 'White Windows' werd dadelijk opgepikt door pers en radio en ook de rest van de lp mag er meer dan wezen.
De songs variëren van soundscapeachtig over jazzy/funky tot meer hiphopgetinte tracks, soms met stemmen, vaak instrumentaal. Bij Jerboa begint alles bij zijn sampler, maar dat betekent niet dat het daar ook ophoudt of dat de muzikaliteit er zou bij inschieten. Het tegendeel is waar, mede door de overvloed aan muzikanten die hun duit in het zakje deden op deze schijf: Bassman, Kas Longman (skeemz), Jesse Roosen (Fifty Foot Combo), Omni en vele anderen. Dit is een schijf van hoog niveau, waarvan we enkel mogen hopen dat ze ook haar publiek vindt in deze tijden van strikte formats. Het feit dat deze muziek niet voor één gat te vangen is, is tegelijkertijd de sterkte ervan en een mogelijke zwakte. Maar dat laatste heeft dan vooral betrekking op het commerciële aspect, en daar mogen we ons eigenlijk niet mee bezighouden.
En avant la musique!
(Filip Leloup)

________________________________________

RifRaf (july 2005)
Binnenlandse referenties aanhalen heeft weinig zin, simpelweg omdat die er niet zijn.

Als een zomerse bries die je in het gezicht kringelt, en waarin de geuren van vers roomijs, rijpe aardbeien en tintelende meisjeshuid met zonnebrandolie vermengd zijn: zo voelt de eerste luisterbeurt van 'Music For My Instruments' aan. En de tweede, én de derde. En ook na heel wat nieuwe ritten met de wagen blijft dit debuut van Jerboa maar in onze cd-speler zitten. Binnenlandse referenties aanhalen heeft weinig zin, simpelweg omdat die er niet zijn. Jerboa klinkt dan ook bijzonder on-Vlaams, maar vooral erg internationaal én lekker. Denk Amon Tobin, denk Cinematic Orchestra of hier en daar een DJ Shadow. Denk RJD2 maar nog meer uitgepuurd en tot in de puntjes verzorgd. Denk dus vooral instrumentale hiphop, met injecties van goed volk als Krewcial, Lefto, Grazz en DVL. De moods wisselen af, zijn rustgevend en dan weer opwindend. Soms geinig, soms onheilspellend, altijd kwalitatief hoogstaand. Ook voor wie normaal niet spontaan into hiphop is, zo mochten we al ondervinden. Moge underground dopeness voor één keer ook gehoor vinden bij het ruime publiek en zijn geloofwaardigheid behouden. Wij gunnen het Jerboa alvast van harte!

________________________________________

Da Music
Muziekstijl en de sterke techniek zijn zeldzaam -om niet te zeggen ongezien- in België.

Bleef Jerboa nog braaf op zijn eerste ep -Au Cinema-, voor zijn debuutalbum heeft hij zich eens goed laten gaan. Music For My Instruments is een gevariëerde mengelmoes van allerlei muziekstijlen geworden. Wat meteen opvalt is de geringe aanwezigheid van hiphop.

Het album klinkt nog het meest als een uit de hand gelopen jamsessie. Maar wie goed luistert, hoort dat achter de hele hoop sessiemuzikanten -waaronder Bram Weijters, Bert Weijters, Bruno Grollet, Justina M. Grado, Diezel Dan en Jesse Roosen, om er maar enkele op te noemen- een dirigent (of misschien is de term regisseur beter van toepassing?) staat, die zowel de rijke instrumentatie als de mooie opbouw van de nummers tot in de puntjes uitgekiend heeft.

Zoals eerder vermeld is er heel weinig hiphop te horen op Music For My Instruments, wat toch wel opmerkelijk is voor het debuutalbum van een hiphopproducer. Zelfs het nummer Signs met hardcore mc Omni is nauwelijks hiphop te noemen. Wat is het album dan wel? Een geslaagde experimentele mix van breakbeats, rock, jazz, latin en funk waarvoor de term blunted misschien nog het beste van toepassing is. De nummers zijn zo uiteenlopend dat je ze nauwelijks samen op een album zou verwachten.

White Windows, de single van het album, is een lichtjes gepopulariseerd rock-nummer met een harde elektrische gitaar, en staat in scherp contrast met bijvoorbeeld het warme, zoete History. De filmische nummers Drink-N-Drive Part 2 en Steady Hand zijn heel verschillend, maar zouden perfect op eenzelfde soundtrack passen.

Jerboa heeft zijn best gedaan. Niet alleen de muziekstijl en de sterke techniek zijn zeldzaam -om niet te zeggen ongezien- in België, ook het feit dat de man op twee jaar tijd vier platen heeft uitgebracht is een eervolle vermelding waard.
Heeft iemand al een exemplaar naar Gilles Peterson gestuurd?

________________________________________

FREEZE #9 september 2005
Jerboa sleurt je mee.

Echt vroege vogels konden hem al aan het werk zien in de Democrazy of op Dour Festival, maar nu heb je geen excuses meer om je in onwetendheid te wentelen. Jerboa laat zijn debuutalbum Music for My Instruments op ons los en sleurt je mee in zijn bijzondere universum vol beats en samples, opgesmukt met bliepjes, sax en piano. Sferisch en filmisch zijn geschikte adjectieven om zijn werkstukken te omschrijven. Nu eens laidback en sexy, zoals in "Blue Avenue", dan weer claustrofobisch en dreigend, zoals in "The Scramble". Het imposante "White Windows" kennen we dan weer van StuBru. DJ Shadow meets MC900 Ft Jesus en je komt aardig in de buurt.
Pittig detail: DVL werkte mee aan enkele van de tracks.

________________________________________

Sputnikmusic
It's a highly original album in the genre and yet is not too strange to not appeal to slightly more commercial minded listeners.

If there is one thing I don't like, it's copycats. You know, those artists who claim to make original music but actually just rip off other artists music. This is also why I don't like bands who only play covers. I'll always have more respect for bands or artists who play their own music, even when it sucks. It just gives a certain value of authenticity to those artists. What I can appreciate however, is artists where you can see a clear influence from other artists but who insert their own style into it, and add their own touch to it. And so, we come to Jerboa.

Jerboa is a little known hiphop/triphop/whatever-producer hailing from Sint Niklaas, Belgium. He started of as a turntablist but soon turned towards beat-making. The music this man creates on his first full length album Music For My Instruments shows a definitive similarity to the music of such artists as DJ Shadow and RJD2, seeing as most of it is instrumental. What makes Jerboa worth checking out however, is the fact that he doesn't rip off the style of named artists. Yes, he is also big on sampling, and oh yes, he also has a very profound love for breakbeats, but the difference lies in the fact that he also involves several other musicians in creating the music. This gives his music a certain organic feel. Not every track features as much instrumentation as others. Some are almost completely sampled, others are almost completely composed. This makes the album extremely varied.

Music for my Instruments starts of with a small intro, called Preface, dominated by a sweet breakbeat and vocal samples from some French dude who tells us about music. These vocal samples return throughout the album in the interludes, giving the album some sort of a concept: a lesson in music, but we must not take this too seriously, most of those vocal samples are meant to give the album some sort of a loose, witty feel.

After Preface we get the first standout track on the album, The Scramble, which samples bagpipes playing amazing grace. Soon, this sample disappears however and a heavy, low piano loop comes in. The piano is definitely the backbone for the song as it dominates the entire song. Other samples come in and out (the bagpipes return now and then too), making fans of Endtroducing feeling home immediately. My sole problem with this track is the snare sound which sounds pretty damn awful. The rest of the track makes up for this however.

The Scramble is followed by Au Cin�ma which is without a doubt the absolute highlight of the album. It's over 6 minutes long, but it doesn't get boring at any time. The backbone for this song is an interesting guitar loop and a heavy breakbeat. We get some scratching, some non-sampled guitar playing and a whole lot of different samples throughout the song.

So far, we haven't however heard anything really original in this genre. Both The Scramble and Au Cin�ma are songs that could have been made by DJ Shadow, Blockhead and other instrumental hiphop-artists. When it gets really interesting on this album is when Jerboa does something completely different. And that's what White Windows is. There's two big things here that differentiate it from the two former tracks. Firstly, it has non-sampled vocals provided by a certain guy who calls himself 'Bassman', who has an extremely low voice, he doesn't really sing and he doesn't really rap, I'd say it's spoken word but with very special attention for the rhythm and the music. The music is the second difference from the two former tracks. It's not hiphop, not triphop, it's not funk, nor soul, nor jazz, which you could expect from such an artist. No, White Windows is straight up rock, and it gets quite heavy in the choruses. Soaring guitars and a drum break that is so aggressive but yet so controlled you'd think it's Danny Carey behind the drumset, dominate throughout the chorus. The verses are more laid back, with some vibraphone playing and truly outstanding bass playing (courtesy of Bert Weijters) and Bassman's vocals. White Windows is without a doubt the most original and interesting song on the album.

As you can see, I've been doing a track by track review up till now. I'm gonna abandon that now. Why, you ask? Well, because after White Windows the album loses a bit of speed. The songs get more laid back and relaxed and unfortunately, the high bar Jerboa sets for himself on the first three songs is not kept up. There are no bad songs, but none of them reach the level of the first three tracks. Some songs are however worth mentioning from this block. Signs (Extended Version) is not an extremely interesting track beatwise, but it features some great, imaginary rapping by Omni. Steady Hand is notable for the fact that it is indeed a steady track, up until somewhere near the end where suddenly a furious breakbeat kicks in and the song gets almost blown to the tempo of White Windows. Blue Avenue then, is an interesting track because it features extensive soloing by a bunch of instruments (saxophone, bongos, bass, guitar and lastly rhodes) over an extremely chill, laid back type of beat. Blue Avenue is a venture into the wonderful world of jazz, much like Jerboa's split-EP with DJ Lefto Eardrums the EP which is also worth checking out but possibly even more impossible to find outside of Belgium. Flying Moods is a bit similar, but it';s more of a venture into funk, mainly cause of the extremely funky breakbeat and electric piano providing the backbeat for the song. As I already said however, none of the other songs are bad and none of them go below 3.5/5 for me.

Jerboa must have decided to both begin and close his album with his best works. The last two tracks are actually two parts of one track. Drink 'n Drive (pt.1 & 2) are both very energetic and up-tempo. As you can expect, the tracks are quite similar, but that shouldn't bother, since both of them are so damn dope. Pt. 1 is more driven by electronic sounds, while pt. 2 is more organic sounding (although it still has a whole bunch of electronic sounds in it). Part 2 is definitely the better of the two, it features my favourite drum break on the whole album (that says a lot, Jerboa can rival DJ Shadow breakbeat-wise). Apart from that, Pt.2 also sports a beautiful melody and has some outstanding bass-playing in the later part of the song.

Unfortunately, Jerboa decided to add one more track on both vinyl and cd versions. I don't know about the vinyl version, but the extra track on the cd version messes up the entire ending of the album. It's basically a reprise of all the main themes in the album, but slightly remixed by DJ Lefto. While not being a bad track at all, it just ruins the flow of the album a bit. Luckily, it's at the end, so you can just push stop after Drink 'n Drive Pt. 2 if you'd want to.

So there we have it. Music for my Instruments is the first full-length outing by Jerboa, and it doesn't disappoint. It's a highly original album in the genre and yet is not too strange to not appeal to slightly more commercial minded listeners. It has bits of everything for everyone, and while lots of albums that change styles between songs give a kinda incoherent feel, this one doesn't. No track follows another one up too strangely and each track has it's own strong points. Not even White Windows seems out of place, it even feels perfectly in place. It's however not a second Endtroducing, nor is it Deadringer Pt. 2. The overall sound seems a bit too humble and it doesn't hit as hard as those albums do. And yet, if this is only the beginning of Jerboa's career I can see him doing big things in the future. (LF96)